Regenboogbrug

A Maiden Effort's Incredible GoGo
"GOGO"
1993 --- 2008

Gogo was onze tweede Havanezer.
Met haar heeft René gehoorzaamheidswedstrijden op landelijk niveau gelopen.
Ze vond het geweldig om te doen en presteerde dan ook heel goed.
Het eerste jaar werd ze geselecteerd voor de Nederlandse Kampioenschappen.
Helaas kon ze niet deelnemen, omdat ze drachtig was van haar eerste nestje.
Koosje, Koseboos, Kokelenootje, ze luisterde naar alle "koosnaampjes" die we haar gaven.
GoGo was een "alphateef" in hart en nieren, een echte regelaarster,
en af en toe was dat wel eens wat lastig in de roedel.
Ze was super intelligent, slim, een kletskous,
en bovenal.....helemaal balletjesgek.
Haar roze piepballetje was haar favoriete speeltje,
en tot op het laatst, op hoge leeftijd, kon je haar nog wakker maken voor een spelletje apporteren.
GoGo heeft drie nestje gekregen, met in totaal 9 pupjes.

In 2000 ging ze bij Aly, Jan en Claudi Nijhof wonen.
Daar kreeg ze meer aandacht dan wij haar konden geven,
hoefde ze niet meer zoveel honden "in het gareel" te houden,
want dat vond ze toch een belangrijke taak in haar leven,
en ze genoot dan ook nog 8 jaar volop van het afwisselende leven dat zij haar gaven.
GoGo overleed op bijna 16 jarige leeftijd na het eten van mest dat besmet was met landbouwgif.
Een enorme schok en een groot verdriet voor ons allemaal.

Aly schreef het volgende over GoGo:
Ze is er niet meer!
Onze Go-Go is overleden op 4 september 2008.
Ze is 15 jaar en 9 maanden oud geworden.
Ze betrad de "eregalerij" der oudjes van de Havanezer Club Nederland en stond op de eervolle tweede plaats. Een prachtige plaats, waar we zeer trots op waren. Maar je beseft dat het een erg kwetsbare plaats is en je probeert je er op voor te bereiden dat ze de langste tijd in ons midden is geweest. En dan gebeurt het toch nog heel onverwachts. Na een paar dagen ziek te zijn geweest hebben we haar toch nog moeten laten inslapen.

Go-Go, oftewel Koosje of Koseboos of Kokelenootje kregen we "cadeau" toen ze 7,5 jaar oud was.
En ze was écht een cadeautje.
Vanaf de eerste ontmoeting met haar was daar die klik! Zij en ik waren een spannetje. We hoefden elkaar maar aan te kijken of we wisten van elkaar wat we bedoelden.
Ze was zeer intelligent en dapper. Had graag alles onder controle en regelde haar zaakjes vanaf een hoger gelegen punt in de kamer. Ze was de "leading lady " van haar roedeltje en had mij als haar meerdere geaccepteerd, doch vond het zo nu en dan nodig mij bij te staan bij opvoeding van de andere honden binnen onze club. Dat zijn de andere twee vaste honden en de tijdelijk bij ons wonende vakantie-hondjes. Als ze maar even dacht dat één van de andere hondjes mijn commando niet snel genoeg opvolgde, dan stoof ze er op af en gaf ze ze te kennen dat het toch echt wel tijd werd om naar mij te luisteren. Nadat ze hen dan een reprimande had gegeven, kwam ze terug lopen, keek me aan van "zo nu weten ze het wel", en ging dan weer op haar plaats.
Ze was mijn maatje. In moeilijke periodes was ze er altijd! Troostend, lief, en soms lokte ze mij om een spelletje zodat ik even op andere gedachten kwam. En luisteren??? Ze luisterde altijd!! Ze was wel eens stout... maar je kon nooit echt boos op haar worden. Dan waren haar ogen er weer die dan spraken in de trant van quot;ach maak je niet druk, ik kom toch wel weer terug!" Of..."nou ik had zo'n honger, dat stukje kaas kon ik echt niet op de tafel laten staan".
Ze was niet wat je noemt een schoothondje. Wel mocht ze graag naast je liggen, tegen je aan. Maar als ze ook eens op schoot wilde, dan moesten de andere honden plaats voor haar maken. Dan was het ......"de baas en ik!!"
Ze was een trotse hond. We hebben haar plaats in de roedel altijd gerespecteerd en dat wist ze. Dat sterkte haar. Tot het laatst toe is zij de hoogste in rang geweest en dat waardeerde ze erg. Wel liet ze soms de teugel vieren en mochten de andere hondjes meer dan anders. Hoe ouder ze werd , hoe vaker dit voor kwam. Ze werd veel milder en eindelijk kon ze relaxed door het leven gaan.
Ze was dol op bal spelletjes en ze kon het heel lang volhouden . Apporteren, verstoppertje, krachtmetingen enz. ze vond het prachtig. En ze had een vakantie-vriendje! Buddy kwam op vakantie en later vaak eens op visite . Ze was meteen zeer gecharmeerd van hem. Hij mocht met haar balletje spelen en vooral samen spelen was voor haar een feestje. Je hoefde zijn naam maar te noemen of ze stoof naar de voordeur om te kijken of hij er al aan kwam.
Go-Go was naast dat ze lief, intelligent en speels was, een hond met een heel speciaal karakter. Go-Go liet je nooit in de steek, ze liet jou in je waarde en we lieten haar in haar waarde. Ze zou, op één dag na, acht jaar bij ons zijn.
We kregen haar cadeau, maar elke dag was weer een cadeautje om samen met haar door te mogen brengen.
Wie krijgt er nu 2920 cadeautjes in zijn leven? We zijn René en Mirabell heel dankbaar dat ze haar aan ons hebben toevertrouwd.
Maar nu moeten we haar missen en dat doet pijn.... vreselijke pijn!

Silverdale's Traveler's Chick
"SISSY"
1994 --- 2003
Sissy importeerden we uit Amerika.
Ze was een heel zachtaardige, ontzettend lieve, makkelijke, sterke, gehoorzame en vrolijke hond.
Ze wilde het je altijd naar de zin maken
en was altijd dankbaar;
met elke aai, met een heel klein beetje aandacht was ze al blij, en dat liet ze merken ook.
Heel haar lichaam kwispelde mee met haar staart, die als een propeller in de rondte draaide.
Sissy heeft drie nestjes gekregen, met in totaal maar liefst 25 pupjes (9, 8 en 8).
Ze kreeg haar nestjes met het grootste gemak en was een supermoedertje voor haar kroost.
Haar lieve, zachte karakter heeft ze aan haar kinderen door gegeven,
zo ook aan haar twee prachtige dochters die we van haar hielden, Spekkie en Turbo.
Sissy ging ook bij Aly, Jan en Claudi wonen, drie maanden nadat ze GoGo hadden gekregen.
Ze konden het altijd goed vinden samen,
GoGo miste volgens Aly een "maatje"
en dus hebben we ze "herenigd"
Ondanks dat Sissy een dijk van een hond was, ijzersterk en nooit een dag ziek geweest is in haar leven,
is ze op slechts 9-jarige leeftijd gestorven aan trombocytopenie.
Na vijf dagen van alles geprobeerd te hebben om haar te redden,
bleek dat de medicijnen en bloedtransfusies niet aansloegen
en hebben Aly en Jan samen met ons besloten haar te laten gaan.
Verslagen en vol ongeloof bleven wij achter.

Aly schreef het volgende prachtige gedichtje voor Sissy, recht uit haar hart:

Sissy

Mijn allerliefste hond,
met ogen zacht en rond.
Mijn lieve, lieve vrind,
zo trouw, zo fijn gevoelig.
Ik mis mijn lieve hondenkind.
Jouw lijf zo zacht en warm,
jouw blijdschap was zo puur,
Ik mis jouw lieve ogen,
Ik mis jou ieder uur.

Quirina van het Vogelpark
"FRANJA"
1992 --- 2003

Franja was onze eerste Havanezer.
Ze was een mooi hondje met een prachtige spierwitte glanzende vacht.
Franja was heel lief, maar snel nerveus en ze kon dan ook niet tegen veel drukte en lawaai.
Kinderen vond ze griezelig, en ze wilde dan ook niks van ze weten.
Ze had dus niet echt het juiste Havanezer temperament.
Omdat we niet goed wisten of dit gekomen was door de geringe socialisatie die ze gehad had,
plus dat we haar pas kregen toen ze al ruim drie maanden oud was,
of dat het dit gewoon haar temperament was,
hebben we toch twee nestjes met haar gefokt, met twee verschillende vaders.
Ook de vele bezoekjes bij haar pupjes kon ze niet echt waarderen,
en om deze reden hebben we haar dan ook na haar tweede nestje laten steriliseren.
Toen we kennis maakten met een hele lieve mevrouw, hebben we Franja bij haar geplaatst in 1996.
Daar had ze niet zoveel drukte,
geen kleine kindertjes op bezoek
en genoten haar bazinnetje en zij volop van elkaars aanwezigheid en wederzijdse liefde.
Franja is overleden aan een hersenbloeding.

IN LIEFDEVOLLE HERINNERING, ONZE QUEENIE

"LUCKY"
Wij vonden Lucky in 1994 doodziek en sterk vermagerd in het bos, tijdens een wandeling met onze Queenie.
Natuurlijk hebben wij hem mee naar huis genomen,
samen met Queenie in de auto.

Ze waren direct dikke vrienden!
Lucky was een superleuke kat, die het met al onze Havanezers goed kon vinden en het prachtig vond met ze te spelen.
Ook was hij altijd te vinden bij onze pupjes.
Ons verdriet was groot toen hij in 1999 dood gereden werd bij ons voor de deur.
Dit was de derde keer dat ons dat overkwam,
en na Lucky hebben we dan ook besloten geen poes meer in huis te nemen.
We missen het hebben van een kat wel,
ook omdat poezen en Havanezers zó leuk samen gaan.
Het verdriet en de schok was elke keer echter zo groot
dat we het niet langer aan konden om nog eens zo'n plotseling verlies mee te moeten maken.

"SMOKIE"
1984 --- 1993
Smokie was extra bijzonder voor ons, omdat hij bij ons kwam na het overlijden van Mirabells vader.
Hij was een echte "babbelkat", en vertelde hele verhalen.
Hij werd een half jaar nadat onze Vlekkie dood gereden was, op klaarlichte dag ook het slachtoffer van het verkeer.
Het heeft héél lang geduurd voor we over het verlies van onze Smokie heen waren.

"VLEKKIE"
1991 --- 1993
Vlekkie kwam in 1991 bij ons, nadat de dierenbescherming een huis ontruimd had,
en er dringend een aantal poezen en honden geplaatst moesten worden.
De keus was snel gemaakt!

Onze Golden Retriever Queenie ontfermde zich meteen over Vlekkie,
en vanaf het eerste moment waren ze onafscheidelijk.
Hij was een heel wild katje, dat allerlei capriolen uithaalde
en zelfs over de nok van het dak wandelde.
Begin 1993 werd hij dood gereden, nog maar twee jaar oud.
We waren in shock
en het gemis was groot.
We hebben het nog steeds af en toe over alle grappige, rare, leuke dingen die hij uithaalde.

"ARAB"
1977 --- 1995
Arab hebben we uit het asiel gehaald toen we nog in Amsterdam woonden.
Hij was toen 8 weken oud.
Hij was een schuw katje en is dat altijd gebleven.
Voor ons was hij echter heel erg lief,
en hij lag vaak en graag op schoot.
Van alle andere mensen moest hij niets weten.
Toen we verhuisden naar Drenthe, bleek hij een fantastische muizenvanger te zijn.
Arab ging het liefst in de stilte van de nacht op stap.
Hij was de enige kat die we dat toestonden.
Arab was 18 jaar toen hij zoveel last van zijn nieren kreeg dat we hem moesten laten inslapen.

"POEZEKOP"
Poezekop was onze eerste poes.
Poezekop kwam in 1976 bij de school waar René les gaf aanlopen,
ziek en sterk vermagerd.
Niemand wilde zich over haar ontfermen, en dus heeft René haar mee naar huis genomen.
We weten niet hoe oud ze toen was,
maar ze was toch minstens twee, en waarschijnlijk ouder.
Poezekop hoorde helemaal bij ons,
ze ging zelfs altijd mee met vakanties.
Ze genoot met volle teugen van de vrijheid die ze kreeg
toen ze met ons mee verhuisde naar Drenthe.
In 1994 was ze "op" ,
en hebben we haar in moeten laten slapen.